?
بسیاری از هتلها سیستمهای کنترل اتاق را صرفاً به عنوان «نصب چند کلید هوشمند» در نظر میگیرند. در عمل، 8 دسته دستگاه نیاز به ادغام در یک اتاق مهمان دارند.
- روشنایی: کنترل شده توسط مناطق. چراغهای کنار تخت، مطالعه، حمام و شب به طور مستقل عمل میکنند، به جای روشن/خاموش ساده.
- پردهها: کنترل جداگانه برای پردههای نازک و پردههای ضد نور، تنظیمات متفاوت برای حالت روز و حالت خواب.
- تهویه مطبوع: مرتبط با وضعیت اتاق. خاموش شدن خودکار هنگام خروج و خاموش شدن خودکار هنگام باز شدن پنجرهها.
- دسترسی به برق: قطع برق هنگام خروج مهمانان از اتاق، در حالی که یخچالها و سوکتهای شارژ همچنان برق دارند.
- صحنهها: سوئیچینگ با یک لمس برای حالتهای خوشآمدگویی / مطالعه / خواب / بیدار شدن در شب.
- پنل نمایش اتاق: زنگ در مرتبط، سیگنالهای مزاحم نشوید، اتاق را تمیز کنید که روی نشانگر بیرونی اتاق نمایش داده میشود.
- تماس اضطراری: کمک اضطراری حمام اجباری است. این یک الزام پذیرش سختگیرانه است.
- پیوند پلتفرم: وضعیت اتاق، مصرف انرژی و هشدارهای خطا را بارگذاری کنید. پذیرش میتواند اتاقهای معیوب را مشاهده کند.
موارد ⑦ و ⑧ بیشترین احتمال را برای حذف از دامنه دارند. مشتریان ممکن است فکر کنند که SOS به ندرت استفاده میشود و پیوند پلتفرم پرهزینه است. با این حال، این دو مورد دقیقاً همان مواردی هستند که باعث ایجاد گلوگاه در طول پذیرش و عملیات روزانه میشوند.
برای کاهش هزینههای سیستمهای RCU، در سایر زمینهها صرفهجویی کنید، نه در این دو عملکرد.
هتلها فقط به سه معیار اصلی اهمیت میدهند: مصرف انرژی، شکایات مهمانان و اینکه آیا بازسازی نیاز به کارهای تخریبی دارد.
یک سیستم کنترل اتاق با طراحی خوب باید برای مهمانان به طور خودکار قابل استفاده باشد و نیازی به آموزش نداشته باشد. کارکنان میتوانند اتاقهای معیوب را از طریق بکاند شناسایی کنند.